...::::اندیشه فردا::::...کنگان....::::..
شاید آنروز که سهراب نوشت تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از دل پر درد گل یاس نداشت!
و علی علی بنالحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین(علیهم السلام)
مــرا از جوهــر غـم آفـريـدند.
تــو را از ابــر, نـم نـم آفريـدنـد.
براى گريه درسوگ حسين است.
اگــر مـــاه محـــرم آفـريـدنـد.
بازحماسه پرشوروخوروش عاشورا و باز شور حسيني؛عشق حسيني، ياد حسيني، نام حسيني شور است،شوري به پهناي بي نهايت.وغيرقابل توصيف،شورحسين سلام الله عليه نه به اين عصروعصرهاي گذشته منحصراست، اين شورسنگ بناي خلقت است و«چندين هزارساله قبل ازخلقت آدم البشراست كه درآسمان وزمين،دربين فرشتگان و ملائك برپابود».
نه آنكه شور حسين عليه السلام مختص محرم و عاشوراست ،اين شور جاودانه و ابديست، محرم وعاشورا نقطه اوج تعجلي آن است .
شورحسين عليه السلام زمزمه عشق است،اين شوراولين وآخرين نغمه ي عاشقي ايست، نغمه يي كه درطول عمرعاشق دردل او محوا گزيندومحرم هرسال اوج بيقراري وبي تحملي درفراق آن است.
شورحسين عليه السلام«رهايي ازقيدوبندگي غيرخدا»اوج آزادي روحي ومعنوي وكمال انسان است.
عاشورا، قبل از قیام مقدس حسینی(ع)، نام یک روز بود; اما امروز دیگر عاشورا نام یک مقطع زمانی نیست، نام یک فرهنگ است. عاشورا امروز دیگر یک حادثه نیست، یک مکتب فکری و یک نظام سیاسی و یک مجموعه فکری، فرهنگی، اخلاقی، سیاسی و جهادی است.
برگزاری مراسم عاشورا، در میان اندیشمندان، هرگز یک عادت نبوده و نیست. احیای عاشورا در فرهنگ تشیع یک عبادت بزرگ اجتماعی، یک مانور عظیم الهی - سیاسی و حرکتی حساب شده در جهت نمایش ولایت و برائت امت اسلامی است و اینجاست که گریستن و گریاندن ارج مییابد و مفهوم پیدا میکند.
عاشورای حسینی «سیستم دفاعی اسلام ناب محمدی»(ص) در طول قرون و اعصار است. عاشورای حسینی درخشانترین نمونه معروفگرایی و منکرستیزی در پهنه زمان و زمین است. ......
والسلام علی الحسین 
چه قدرت و غنائي است در ناگهان هيچ نداشتن!
اضطرابها همه زاده ي انتظارها است.
هيچ گردوئي در راه نيست.
در اين كوير فريب سرابي هم نيست.
جاده ها همه خلوت،راه ها همه برچيده و چه مي گويم؟
هستي گردوئي پوك!
به انتهاي همه ي راه ها رسيده ام، جهان سخت فرتوت و ويرانه است.
چه كنم؟
باز مي گردم .
رجعت!
بهشتي را كه ترك كردم باز مي جويم.
دستهايم را از آن گناه نخستين، عصيان، ميشويم، همه ي غرفه هاي بهشت نخستينم را از خويشتن خويش فتح مي كنم!
طبيعت را تاريخ را و خويشتن را.
در انجا من و عشق و خدا دست در كار توطئه اي خواهيم شد تاجهان را از نو طرح كنيم.
خلقت را بار ديگر آغاز كنيم.
در اين ازل ديگر خدا تنها نخواهد بود.
در اين جهان من ديگر غريب نخواهم ماند.
اين فلك را از ميان بر ميداريم.پرده ي غيب را بر ميدريم.
ملكوت را به زمين فرود مياوريم.
بهشتي كه درآن درختان همه درخت ممنوع اند جهاني كه دستهاي هنرمند ما معمار آن است...
